tag:blogger.com,1999:blog-360944692012-02-16T14:34:54.383+07:00ชีวิตไม่หนักหนาอะไร ต้นไม้ที่รากลึกย่อมไม่กลัวพายุคุกคามในคืนค่ำ เติบโตอย่างเงียบๆ ไร้ซึ่งชื่อเสียงเรียงนาม มั่นใจในสภาพดาดสามัญ เปี่ยมด้วยรักและไร้แรงเสียดทาน...เขมานันทะนพดล ปรางค์ทองhttp://www.blogger.com/profile/18072328379275145445noreply@blogger.comBlogger131100tag:blogger.com,1999:blog-36094469.post-5301572211225921402006-11-07T11:30:00.000+07:002006-11-07T11:50:38.153+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/1600/1144381335.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/400/1144381335.jpg" border="0" /></a><br /><div>อยู่บ้าน-สำราญใจอยู่ไหมแม่... </div><div>ฟังแต่ข่าวร้ายร้ายวันหลายหน</div><div>ลูกถามทั้งที่แม่ทุรน-ทน </div><div>อยู่บนเส้นด้ายชะตากรรม</div><br /><div>“โอ้ว่า...ชีวิต ช่างนิดน้อย...” </div><div>ลูกได้ยินบ่อยบ่อยแม่คอยพร่ำ<br />ปลดปลงปลดปล่อยในถ้อยคำ </div><div>“เกิดดับธรรมดา...อย่าลนลาน”</div><br /><div></div><div>ลูกถามเพราะอยากรี่ไปรอรับ- </div><div>แม่ขึ้นมาอยู่กับลูกและหลาน</div><div>ถามทั้งแม่ข้องขัด เคยทัดทาน </div><div>ห่วงปลวกขึ้นบ้านหากนานไป</div><br /><div></div><div>บ้านของเรา-ที่พ่อเคยก่อร่าง </div><div>อยู่กลางสวนยางติดถนนใหญ่</div><div>บ้านที่ลูกค่อยร้าง ค่อยห่างไกล </div><div>หลังซื้อทาวน์เฮาส์ใหม่ในเมืองกรุง</div><br /><div></div><div>บ้านของเรา-ที่เขาว่าไม่น่าอยู่ </div><div>สถานการณ์ใครก็รู้-เรื่องยังยุ่ง</div><div>ไหนคนดี-คนร้าย คล้ายนังนุง </div><div>ลุงชมถูกฆ่าตายแหละแน่ชัด </div><br /><div></div><div>ฯลฯ</div><br /><div></div><div>สมานฉันท์กันเถิดหนา-ประชาธิปไตย </div><div>แตกต่างกันอย่างไรไม่จำกัด</div><div>พร้อมจะร่วงผล็อยทยอยพลัด </div><div>เท่าเทียมในทางลัด-อา...น่าคิด</div><br /><div></div><div>เสมอภาค ณ เบื้องหน้าชะตากรรม </div><div>เสรีภาพจะกระทำถูกหรือผิด</div><div>ความหมายแท้แปรเปลี่ยนทีละนิด </div><div>มีชีวิตจึงคลับคล้ายตายทั้งเป็น </div><br /><div></div><div>ฯลฯ </div><br /><div></div><div>ฝนยังชุก-ตกทุกวันใช่ไหมแม่ </div><div>ปนเลือดที่ไหลแผ่ลูกแลเห็น</div><div>ศพน้าชัยในทีวี-ข่าวช่วงเย็น </div><div>ตายเซ่นอีกชีวิตติดตาตรึง</div><br /><div></div><div>ที่กรุงเทพฯ กรุงทน-ฝนไม่ตก </div><div>ลมหนาววกกลับมาอีกคราหนึ่ง</div><div>ลูกยังหมุนวงล้อห้อตะบึง </div><div>เหมือนจะถึงแต่ไม่ถึงสักครึ่งทาง</div><br /><div></div><div>แม่จะมาเมื่อไหร่...บอกได้แม่ </div><div>อย่ารอให้ย่ำแย่ค่อยก้าวย่าง</div><div>ลูกขอคุณพระดล-สวดมนต์พลาง </div><div>สิ่งเดียว-ทำได้บ้างระหว่างนี้</div><br /><div></div><div><span style="color:#ffff00;">มหานคร,พฤศจิกายน 2548</span></div><div><span style="color:#ffff00;">ในความระลึกถึงแม่ และความตายของน้าวุฒิ ด.ต.วุฒิชัย ยอสมเพ็ชร</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36094469-530157221122592140?l=nopphadon.blogspot.com' alt='' /></div>นพดล ปรางค์ทองhttp://www.blogger.com/profile/18072328379275145445noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-36094469.post-24310249418357308862006-11-05T21:27:00.000+07:002006-11-06T08:40:43.129+07:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/1600/ONLY%20CHILD%20title.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/400/ONLY%20CHILD%20title.jpg" border="0" /></a> <span style="font-size:78%;">Picture : K.Staikidis</span></div><div align="center"><span style="font-size:78%;"></span></div><p><br /><br /><span style="color:#ffcc33;">หนึ่ง</span><br />...ยังอยู่ในโมงยามของความเยาว์<br />โมงยามที่เรายังเขลาและขลาด<br />หลงว่าลึก แท้ตื้นเขินเกินคาด<br />เราวาดภาพบางภาพ ไม่ทราบที่มา<br /><br />เป็นภาพที่...เราคิดเองละเลงสี<br />เรารู้สึกปีติ-กระทั่งว่า...<br />ปลายพู่กันมือปาดสีบาดตา<br />เรารู้สึกจริงยิ่งกว่าจินตนาการ<br /><br />มีเพลงบางเพลงเคยเร่งเร้า<br />จะฟังก่อนเข้าหลับช่วยขับขาน<br />และบางคืนอาจเรื่องเดิมเคลิ้มนิทาน<br />สงสัยในทุกตำนาน-โบราณคัมภีร์<br /><br />มีบ้าง-บางของเล่นเห็นเป็นจริง<br />แต่ก็ขว้างทิ้งไป-ไม่ทันซีดสี<br />เช่นกันที่มีบ้างในบางที<br />เราล้อเล่นกับชีวิตจริงจริง<br /><br />ในโมงยามความเยาว์,เราหัวเราะ<br />ยินทุกทุกคำเยาะไพเราะยิ่ง<br />ยิ้มกับทุกใบหน้าแม้ชังชิง<br />บางสิ่ง-ยากแยกออกหมอกหรือควัน<br /><br /><span style="color:#ffcc00;">สอง</span><br />เห็นขบวนแห่ผ่านหน้าบ้านสนานร่วม<br />โอ...โลกสวมผ้าเนื้อดี หลากสีสัน<br />ดนตรี กลองยาวย้ำ รำประชัน<br />คนนั้นสวยไม่เบา คนเมาเซ<br /><br />เพลงนั้น กระชั้นดังฟังแปลก-ทว่า<br />เร้าเราเสียยิ่งกว่าย่ากล่อมเห่<br />เราอาจรำไปไกลกว่าไกวเปล<br />และร่อนเร่ไม่กลับหลัง คืนฝั่งคอย...<br /><br /><span style="color:#ffcc00;">สาม</span><br />ในโมงยามความเยาว์-เราพบว่า...<br />บางชนิดสินค้าดีมีปลีกย่อย<br />บางความผิดพลาดบาดแผลพร้อย<br />เจ็บในทุกริ้วรอย ค่อยค่อยรู้<br /><br />บางผลึกเคี่ยวนานก่อนพานพบ<br />การเรียนที่ไม่รู้จบพามาสู่<br />ใจกล้าจะหยัดทานทุกกาลฤดู<br />เรารักจะอยู่ท่ามโมงยามเช่นนี้...<br /><br /><span style="color:#ffcc33;">โมงยามที่ยี่สิบห้าของชีวิต<br />คลองทับช้างล่าง กรุงเทพกรีฑา,มหานคร : ๒๕๔๑</span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36094469-2431024941835730886?l=nopphadon.blogspot.com' alt='' /></div>นพดล ปรางค์ทองhttp://www.blogger.com/profile/18072328379275145445noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36094469.post-24586294319317008412006-11-05T16:59:00.000+07:002006-11-06T08:43:38.130+07:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/1600/art1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/400/art1.jpg" border="0" /></a> <span style="font-size:78%;">Scott Ligon "Train Station Surprise" -2002, 14"x11" Digital Painting</span></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">ดูเหมือน,การเดินทางมิร้างรู้สึก<br />ที่สุด,ลึก,กว้าง,ไกล-ไปไม่ถึง</div><div align="left">เราอยู่ในระหว่างระยะทางคำนึง </div><div align="left">โดยสารโดยลึกซึ้ง-รหัสยนัย</div><div align="left"><br />แห่งต้นทาง,สถานีซึ่งไม่รู้ที่มา </div><div align="left">หนึ่งคำถาม ณ ชานชาลา-จะไปไหน</div><div align="left">ตอบ-จะมุ่งไปให้สุดจุดหมายใจ </div><div align="left">ซึ่งจะหยุด ณ ที่ใดก็ไม่รู้</div><div align="left"><br /></div><div align="left"></div><div align="left">รู้เพียง,นั่งเรียงภาพทุกวาบจิต </div><div align="left">แห่งห้วงคิดแห่งความจริงอันดิ่งสู่</div><div align="left">เราอาจเคยเดินทางมาต่างฤดู </div><div align="left">และอาจเคยโยกย้ายอยู่ หลายตู้ขบวน</div><div align="left"><br />นั่นเอง,จึงรู้ว่า-ล่วงหน้าไปแล้ว </div><div align="left">ที่สมัครกันชักแถวขึ้นเที่ยวด่วน</div><div align="left">เราสิ,มัวละล้าละลังนั่งคำนวณ </div><div align="left">รีบเถอะ ! เสียงร้องเร่งชวน-ขบวนสุดท้าย !</div><div align="left"><br />หนึ่งคนหนึ่งโดยสารผ่านรู้สึก </div><div align="left">ท่ามเสียงอึกทึกอันหลากหลาย</div><div align="left">บ้างก็ยืน บ้างนั่ง ทั้งหญิงชาย </div><div align="left">ขึ้น,ลงตลอดสายตามรายทาง</div><div align="left"><br /></div><div align="left"></div><div align="left">นั่นเอง,จึงพบว่า... </div><div align="left">ล้วนแสวงหาไม่รู้ที่ไป-ไม่แตกต่าง</div><div align="left">สถานีมา,ก็เร้น เห็นเลือนลาง </div><div align="left">เพียงรอยย่างบางเบา-ไม่รู้ตัวเลย</div><div align="left"><br /></div><div align="left"></div><div align="left">เรามาจากไหน-จะไปไหน </div><div align="left">ยังบดเบลอทุกใจไร้คำเฉลย</div><div align="left">รู้เพียงต้องเดินทางอย่างคุ้นเคย </div><div align="left">ไม่เปิดเผย,ไม่ชัด-แม้ปัจจุบัน</div><div align="left"><br /></div><div align="left"></div><div align="left"><span style="color:#ffcc00;">บนขบวนรถไฟชั้น ๓ </span><span style="color:#ffcc00;">กรุงเทพฯ - นครสวรรค์ : ๒๕๓๙</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36094469-2458629431931700841?l=nopphadon.blogspot.com' alt='' /></div>นพดล ปรางค์ทองhttp://www.blogger.com/profile/18072328379275145445noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-36094469.post-29680865551010931392006-11-05T16:35:00.000+07:002006-11-06T08:45:34.888+07:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/1600/Thinker.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/400/Thinker.jpg" border="0" /></a> <span style="font-size:78%;">Picture : Thinker and landscape by John Petrone</span></div><br /><span style="color:#ffff00;">(๑)<br /></span>นิ่งตระหนักสักนาทีจะดีไหม<br />เพื่อภายในได้ระงับความสับสน<br />เมื่อแสงสาดจากธาตุรู้-วิญญูชน<br />มาส่องจิตกระจ่างจนเห็นหนทาง<br /><br /><br />นานแล้ว,ใช่ไหมที่ใจแกว่ง<br />ไกวตามแรงหมุนโลก-สุข,โศกบ้าง<br />ทุกคำชื่นมิอยากละหนึ่งพยางค์<br />นิดหนึ่งคำกระด้างอยากห่างไกล<br /><br /><br /><span style="color:#ffff33;">(๒)</span><br />ทุกทีที่หนีคำถามความรู้สึก<br />ณ ส่วนลึกอ้าปากค้างมีบ้างไหม<br />กับคำถามซ้ำซากฝากถามใจ<br />ที่เอาแต่ลื่นไหลเหมือนไม่เคย<br /><br /><br />ไม่แม้แต่คิดสู้อย่างซื่อสัตย์<br />เผชิญหน้าชัดชัดเจ้ายังเฉย<br />แท้จริง,เจ้าหวั่นไหว-หรือไม่เลย<br />มีเพียงเจ้าเท่านั้นเผยเฉลย-รู้<br /><br /><br /><span style="color:#ffff33;">(๓)</span><br />จะพากเพียรเขียนถ้อยกี่ร้อยท่อน<br />กี่ขานขับก็มิกร่อนด้วยเพลงกู่<br />โศลกงามทรงพลังเคยพรั่งพรู<br />ก็มิอาจปลุกเจ้าสู้ความจริง<br /><br /><br />เราก็จิต เขาก็ใจ ใช่ไหมเล่า<br />ต่างก็แต่รูปเงาอันวุ่นวิ่ง<br />มีเปลือกหุ้ม มีมุมแคบไว้แอบอิง<br />เพื่อรอการสลัดทิ้งเมื่อถึงเวลา<br /><br /><br /><span style="color:#ffff33;">(๔)</span><br />ผลักประตูบานเช้าก้าวไปเถิด<br />เมื่อแสงแห่งสัจจะบรรเจิดจ้า<br />คงประจักษ์ว่ามืดดำนั้นธรรมดา<br />เพียงแค่เปิดเปลือกตาขึ้นมามอง<br /><br /><br /><span style="color:#ffff33;">(๕)</span><br />หากตระหนกเพื่อตระหนักในค่านั้น<br />ด้วยนิ่งคิดที่สำคัญกว่าใครผอง<br />จึงควรรู้,ทุกผลึกผ่านตรึกตรอง<br />และเคี่ยวกรำผ่านทำนองของนาที<br /><br /><br />เป็นทุกท่วงทำนองที่ต้องตระหนัก<br />ให้เลือดลมแห่งรักนั้นไหลรี่<br />ให้อุ่นปราณปรากฏงามแห่งความดี<br />ตระหนักนิ่งเช่นนี้ไปนานยาว<br /><br /><br /><span style="color:#ffff33;">พุทธมณฑล : มิถุนายน ๒๕๓๘</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36094469-2968086555101093139?l=nopphadon.blogspot.com' alt='' /></div>นพดล ปรางค์ทองhttp://www.blogger.com/profile/18072328379275145445noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36094469.post-17955242994914055192006-10-30T15:58:00.000+07:002006-11-06T08:47:06.198+07:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/1600/3.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/400/3.jpg" border="0" /></a></div><div align="center"><span style="font-size:78%;">picture : </span><a href="http://www.manchestereveningnews.co.uk" target="_top"><span style="font-size:78%;">www.manchestereveningnews.co.uk</span></a><br /></div><br /><span style="color:#ffcc00;">หนึ่ง</span><br />ผ่านมาตามเวลา เข็มนาฬิกากระดิก<br />ในจังหวะลมระริกใบไม้พลิกไหว<br />พบว่า...มหานคร ยินเสียงถอนหายใจ<br />แลกลมอุ่นอยู่ใกล้ใกล้ ไม่รู้จักกัน<br /><br />มองหน้าก็เร้นเห็นไม่เต็มหน้า<br />เพียงหางตาชำเลืองแวบ แอบแอบหัน<br />บางทีเมื่อตาสบ หลบไม่ทัน<br />ยิ้มเหงาเหงาก็เท่านั้นฉันให้เธอ<br /><br />เราอาจจะรู้ใจ ไม่รู้จัก<br />ริมฝีปากเม้มหนัก ไม่อยากเผยอ<br />รักจริง-หาจากใครเท่าไหร่ไม่เจอ<br />เราหวงแหนเสมอทั้งที่เพ้อรำพึง<br /><br /><span style="color:#ffcc33;">สอง</span><br />ผ่านมาแล้ว ฉันพามาองคาพยพ<br />จากด้านอันไม่จบแค่ภพหนึ่ง<br />สู่ด้านที่ดาลใจ วาวใสตรึง<br />เส้นลวดขึง ไต่เส้นลวด...ฉันรวดร้าว<br /><br />ผ่านเพียงเพื่อหมายจะทายทัก<br />มีนาทีคลายพักสักคราวหนาว<br />ในล้อมวง-มีเสียงกระซิบหมายจิบดาว<br />จะช่วยป่าวให้ดังเพียงหวังชม<br /><br />แต่พบเพื่อนในวันว่างที่ไม่ว่าง<br />งานหนักมิอาจวางตื่นฝืนข่ม<br />มีนาทีงีบหลับไปในระบม<br />ไหนเลยสมสนิทปิดดวงตา<br /><br />งานที่ไม่มีหรอกเม็ดเหงื่อ<br />ผลสำเร็จอาจไม่เหลือให้ลือค่า<br />งานที่แลกเงินผ่านกาลเวลา<br />ต่อชีวิตไว้ผลาญพร่าบนรถเมล์<br /><br />เขารู้ เธอรู้ ใครใครรู้<br />ทุกพรายพรูอารมณ์ลมเมืองเห่<br />ระอุร้อนใจกายหรือถ่ายเท<br />เราทั้งเพรึอาจหนีวิถีเมือง<br /><br />เหมือนก้าวเดินเผชิญกับกับดัก<br />ที่เรารักหมายมุ่งอยู่ฟุ้งเฟื่อง<br />ที่เราล้วนอยู่กับหวังมลังเมลือง<br />ลืมตัวและหมดเปลืองธรรมดาชาชิน<br /><br /><span style="color:#ffcc00;">สาม<br /></span>ผ่านมาตามลำพังหลังล่วงสู่<br />พบพี่ผู้เป็นธารใจไม่สุดสิ้น<br />ฟังเสียงที่วิถีเมืองไม่อาจยิน<br />ดื่มกินในวิถีธรรมจนสำลัก<br /><br />พบว่ามหานครยังต้อนสู่<br />ธรณีประตูกลพราง วางกับดัก<br />ยังคงมีหวังงาม มีความรัก<br />บอกชีวิตหนักเท่าไหร่จะไม่แพ้<br /><br />เราทั้งมวลล้วนมีวิถีแห่งเรา<br />เป็นวิถีเงียบเศร้าคละ-นอกกระแส<br />เรายินดีดื่มด่ำมันมิผันแปร<br />เพื่อพิสูจน์ว่าสิ่งแท้ย่อมคงทน<br /><br /><span style="color:#ffcc00;">สี่</span><br />ผ่านแล้ว...ฉันผ่านลามหานคร<br />เพื่อคืนย้อนก่อนตายอีกหลายหน<br />เมืองที่เราก่นด่ามาหลายอายุคน<br />แต่ไหนเลยจะหลีกพ้น...วิถีเมือง<br /><br /><span style="color:#ffff33;">บนเส้นทาง เชียงใหม่-กรุงเทพ-เชียงใหม่, 2540</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36094469-1795524299491405519?l=nopphadon.blogspot.com' alt='' /></div>นพดล ปรางค์ทองhttp://www.blogger.com/profile/18072328379275145445noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-36094469.post-5884313985038837272006-10-30T15:31:00.000+07:002006-11-06T08:48:35.291+07:00<p align="left"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/1600/dsc09557_resize.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/400/dsc09557_resize.jpg" border="0" /></a></p><br /><br /><span style="color:#3333ff;">หนึ่ง<br /></span>บาทวิถี,ทอดเงาคนเมาผ่าน<br />ด่าคืนรีบคืบคลานไปถึงไหน<br />คงเพราะเขาเมามายจากภายใน<br />กระดกเหล้าแก้วที่เท่าไหร่ เขาไม่รู้<br /><br />เช่นกัน, หนึ่งหนุ่มยังดุ่มเดิน<br />เชื่องช้าเสียเหลือเกินเพลินคิดอยู่<br />คงไม่เห็นใครลอบมองจากช่องประตู<br />คล้ายเดินสู่ที่ใดไม่แจ่มชัด<br /><br />แหละโน่น, กรายปีกสีของผีเสื้อ<br />โบกอยู่เพื่อยั่วเย้าเร้าสัมผัส<br />ต่อมือต่อแววตา สารพัด<br />เธอคงไม่เจนจัดหรอกต่อดอกไม้<br /><br />นั่น ! หมาผอมโซเดินโผเผ<br />แวะตรงที่รถเมล์มาจอดป้าย<br />โอ้...สูงถังขยะเกินตะกาย<br />เก็บเศษกระจายกินพอต่อชีวา<br /><br /><span style="color:#3333ff;">สอง</span><br />คือราตรีของผีเสื้อ<br />เรื่อแสงนีออน อ่อนล้า<br />สดสีไฟพริบระยิบตา<br />เพ่งนานภาพพร่า พร่าเลือน<br /><br />คือราตรีของคนเมา คนเหงา หมา<br />ในเวลาที่ ทั้งมี, ไม่มีเพื่อน<br />ในเดือนที่เพลิดเพลินด้วยเงินเดือน<br />จนมาเยือนของลำบากด้วยยากจน<br /><br />คือราตรีที่ยังมีชีวิต, คิด...<br />อภิสิทธิ์เหนือบริสุทธิ์ พ้นหลุดพ้น<br />เพียงลำพัง, แทรกร่างกลางฝูงชน<br />จะยืนยันตัวตนได้อย่างไร<br /><br />ต่อบางราตรีที่ไม่ลี้ลับ<br />แต่กลับกระจ่างสว่างไสว<br />โอ ! แสงแสบจ้านัยน์ตาเท่าใด<br />อาจมืดบอดหัวใจได้เท่านั้น<br /><br />คืนหรือคงเวลาที่ดึกที่สุด<br />ขณะโลกรุดอย่างเกินขวางกั้น<br />เรายังคงเลาะเลียบไปเงียบงัน<br />สู่คืนสนั่นเพียงเสียงอึกทึก<br /><br />โดยเงียบทั้งหลายในภายใน<br />ดังเท่าไหร่หนอ...จะพอกลบรู้สึก<br />ถ่องแท้เล่าเท่าใด เท่าใจนึก<br />ว่า – ชัดพอต่อดึก ไม่ลึกลับ<br /><br /><span style="color:#3333ff;">สาม</span><br />คือราตรีฝูงผีเสื้อดาดดื่น<br />เกลื่อนคนที่คืนกล่อมไม่ยอมหลับ<br />คนเมา คนเหงา หมา มากกว่านับ<br />ตลอดดึกที่มิอาจดับแสงไฟ<br /><br /><span style="color:#3333ff;">ดึกหนึ่งย่ำเท้าผ่านอึกทึกสถานย่านบางกะปิ, กรุงเทพฯ : มกราคม, 2541</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36094469-588431398503883727?l=nopphadon.blogspot.com' alt='' /></div>นพดล ปรางค์ทองhttp://www.blogger.com/profile/18072328379275145445noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36094469.post-2922046065592277112006-10-30T12:54:00.000+07:002006-10-30T13:28:00.223+07:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/1600/you30150249p1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/400/you30150249p1.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:78%;"> Picture : </span><a href="http://www.matichon.co.th"><span style="font-size:78%;">www.matichon.co.th</span></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/1600/you30150249p1.jpg"></a><br /><br /><div>เหนื่อย-มาอย่างไร-ใจจำสู้<br />หน่าย-อยู่อย่างไรแกล้งไม่เห็น<br />ทุกเช้าชีวิตชืดเย็น</div><div>เติมอุ่นใจเต้น-หนึ่งถ้วยกาแฟ<br /><br />ต่อวันผันคืนให้ยืนยืด<br />จืดภาระงานกลับหวานแท้<br />เจือขม-กลมกล่อมปุ่มลิ้นแปร<br />หนึ่งถ้วยบัตรพลีแก่-หนึ่งชีวิต<br /><br />เช้านี้...มิทันชง มิทันชิม<br />ลิ้นลิ้มเพียงรสชืด-จืดสนิท<br />ครุ่นเหมือน GURU-ไม่รู้คิด<br />ส่ำเสียงสะกิดโสตสำนึก<br /><br />จากพื้นพรมในห้องของเจ้านาย<br />วี้ดว้าย-วายวุ่นทั้งตัวตึก<br />โลกเงียบจึงแพ้แก่อึกทึก<br />ลึกตื้นอย่างไรเลิกขบเค้น<br /><br />พลัดหลงมาอย่างไร-ไม่เคยรู้<br />อยู่มาอย่างไร-ไม่เคยเห็น<br />เช้าหนึ่ง-ชีวิตชืดเย็น<br />เติมอุ่นใจเต้นด้วยกิ้งกือ</div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36094469-292204606559227711?l=nopphadon.blogspot.com' alt='' /></div>นพดล ปรางค์ทองhttp://www.blogger.com/profile/18072328379275145445noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-36094469.post-10378988713692354302006-10-30T12:24:00.000+07:002006-10-30T12:35:21.835+07:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/1600/Bat.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/400/Bat.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center">ค้างคาวตัวหนึ่งหลงทาง</div><div align="center">บินเข้าหน้าต่าง-ตึกชั้นห้า</div><div align="center">เกาะนิ่งไม่เป็นเป้าสายตา<br />จนผู้จัดการมาจึงโฉบบิน</div><br />ฉวัดเฉวียนเวียนและวน<br />ไม่ชนเพดานแต่เหม่หมิ่น<br />“ต้อนมันออกไป”-เสียงสั่งยิน<br />“ให้ดิ้นตายเถอะสัตว์ตัวเดียว”<br /><br />เปิดทุกบานหน้าต่างกว้างกว่ากว้าง<br />ยังดื้อยังกางโบกปีกเชี่ยว<br />โกลาหลกันถ้วนทุกคนเทียว<br />ฉวยไม้กวาดขับเคี่ยวไม่เลี้ยวลด<br /><br />ฯลฯ<br /><br />เดินทางด้วยคลื่นเรดาร์<br />แปลกในที่มา-การปรากฏ<br />คุ้นก็แต่ขบวนแถวแนวของมด<br />เคยก็แต่บี้บดร่างบอบบาง<br /><br /><br />เป็นเหตุการณ์หลายวันผันผ่านมา<br />ที่ค้างคาอยู่ในครุ่นคำนึงบ้าง…<br />คือค้างคาวตัวหนึ่งซึ่งหลงทาง<br />อยู่ในแสงสว่างตอนเที่ยงวัน.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36094469-1037898871369235430?l=nopphadon.blogspot.com' alt='' /></div>นพดล ปรางค์ทองhttp://www.blogger.com/profile/18072328379275145445noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-36094469.post-62466490498381499432006-10-30T12:20:00.000+07:002006-10-30T18:24:23.500+07:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/1600/high_building.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/400/high_building.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:78%;">picture :</span> <a href="http://www.lpds.sztaki.hu/~roberto/photos/warsaw99.htm" target="_top"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.lpds..htmsztaki.hu/~roberto/photos/warsaw99">www.lpds..htm</span></a><u><span style="font-size:78%;color:#0000ff;">sztaki.hu/~roberto/photos/warsaw99</a></span></u></div><div align="center"><u><span style="font-size:78%;color:#0000ff;"></span></u><br />ตื่นเช้า-รึจะเฝ้าดูไม้ดอก<br />บานออกรับแสงจ้า-ริมหน้าต่าง<br />ห้องแคบในแต่งปรุงของรุ่งราง<br />ครึ้มกระถางดินเผา-เหงาชะมัด<br /><br />ตื่นเช้า-รึจะเฝ้าดูไม้ดอก<br />เร่งแต่จะเข้าคอก-รีบตอกบัตร<br />ตื่นช้า - รถติด อา...สารพัด<br />รุมซัดรุมตีทุกวี่วัน<br /><br />เบื้องล่างตึกสูง-สำนักงาน<br />อาคารสูงสี่สิบเจ็ดชั้น<br />ยั้วเยียะรุมสุมความฝัน<br />รอขึ้นสวรรค์-ระฟ้า<br /><br />ยืดยาวเดินเข้าขบวนแถว<br />รอแต่ลิฟต์แก้ว-ปรารถนา<br />ติ๊กต่อกเลาะเล็ม-เข็มนาฬิกา<br />โอ้...สายอีกคราคิดปลง<br />ติ๊กต่อกเลาะเล็ม-เข็มนาฬิกา<br />(โอ้...ลิฟต์ค้างคา-ขาลง) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36094469-6246649049838149943?l=nopphadon.blogspot.com' alt='' /></div>นพดล ปรางค์ทองhttp://www.blogger.com/profile/18072328379275145445noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36094469.post-21597511920798317582006-10-17T00:20:00.001+07:002006-10-17T08:33:13.155+07:00<p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/1600/20000210jhfood1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: left" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/400/20000210jhfood1.jpg" border="0" /></a></p><div align="center"><br /><br /><br /><em><span style="font-size:130%;">เคลื่อนไหวอยู่นอกกระจก-ในอกเรา<br />ลมยังเย้าใบไม้โยกส่ายไหว<br />ขับบทเพลงพริ้งเพราะเสนาะไกล<br />เกาะกิ่งอยู่ใกล้ ใกล้-ใครได้ยิน<br /></span></em><br />-หนึ่ง-<br />อีกรอบ-เพลงม้วนเก่าเรารับฟัง<br />วนกลับมาอีกครั้งไม่จบสิ้น<br />เป็นเพลงใหม่ใหม่ไม่คุ้นชิน<br />เราหลงบางกลิ่นไอในมุมกาแฟ<br /><br />บางคำถามคนกันเอง “เพลงเพราะหรือ”<br />เราตอบ “อือ” ก้มหน้า...ทว่าแค่-<br />เฉพาะบางเงื่อนไข-ไอเย็นแอร์<br />นอกนั้นแล้วแต่ชอบรักพนักงาน<br /><br />เราเพียงผู้เดินร้อนมาหย่อนเย็น<br />บาทวิถีลำเค็ญยากเร้นผ่าน<br />โต๊ะแต่ละตัวต่างไม่ว่างนาน<br />เราเองก็เกียจคร้านกับการยืน<br /><br />หลายครั้งเลือกคนนั่งได้ดั่งใจ<br />บางวันที่ผ่านไป...ใช่เราฝืน<br />คนบางคนคำบางคำเรากล้ำกลืน<br />กับประเด็นพื้นพื้นพร้อมสนทนา<br /><br />กับประเด็นพื้นพื้นเพลงจะเพราะ<br />นิ้วมือเคาะรับจังหวะกระดิกขา<br />เห็นบางคนเยื้องกรายเราปรายตา<br />ชัดมากกว่าทุกวันที่หันมอง<br /><br />โต๊ะว่าง-แต่ประหลาดไม่อาจนั่ง<br />ของวางตั้งส่อเค้ามีเจ้าของ<br />เรามาเพื่อสลับกันจับจอง<br />แต่จำต้องละวางเป็นบางครั้ง<br /><br />-สอง-<br />พนักงานคงนึกไป “เมื่อไหร่จะลุก”<br />ส่งสายตารุกเข้าใส่เร้าให้สั่ง<br />“คืนกำไรคนขายพอได้ตังค์<br />จะนั่งต่อนานเท่าไหร่ไม่ว่ากัน”<br /><br />ต่อหนังสือบางเล่มเราเล็มลึก<br />ซ่านเต็มความรู้สึกในนึกฝัน<br />บางเล่มบอกเล่าอย่างเท่าทัน<br />เพียงประโยคสั้นสั้น-เราบรรลุ !<br /><br />บางเล่มบางบางเรากางอ่าน<br />มีงานที่งามง่ายคล้ายไฮกุ<br />หากแต่มีอำนาจเอื้อเชื้อปะทุ<br />ให้ไฟฟืนไม้ผุได้คุโชน<br /><br />บางเล่มหยิบจับแต่กลับวาง<br />หนัก-อย่างชั้นนั้นจะบั่นโค่น<br />บางเล่มในซอกลึกคงนึกตะโกน<br />“ได้โปรดเถิดช่วยโอนการถือครอง”<br /><br />-สาม-<br />โต๊ะตัวข้างข้างว่างอีกแล้ว<br />กาแฟเย็นในแก้วไม่ทันพร่อง<br />นัดแรก-คงเขินอายสายตามอง<br />จดจดจ้องจ้องจีบ-รีบเช็คบิล<br /><br />คนมาใหม่มีตำรามาเต็มหอบ<br />กวาดสายตาโดยรอบก่อนตัดสิน<br />นั่งแล้วสั่งแค่กาแฟร้อนกิน<br />เริ่มพึมพำพอได้ยิน-ท่องมาตรา<br /><br />เธองำงึมพึมพำอย่างคร่ำเคร่ง<br />แต่อีกโต๊ะโฉงเฉงเสียงดังกว่า<br />เธอเงยและปรามปรายโดยสายตา<br />แต่ทว่า...เสียงทั้งหมดไม่ลดละ<br /><br />เขาว่า-“มาชุมนุมที่มุมกาแฟ<br />เพียงแค่สนทนาสารัตถะ<br />นัดพบเพื่อสะสางบางภาระ<br />ก่อนที่แสงตะวันจะวาย”<br /><br />เธอว่า-“ที่นี่เป็นร้านหนังสือ<br />และอาจคือห้องสมุดโดยความหมาย<br />และเงียบต้องปกโปรยโดยปริยาย...”<br />ข้อยุติทั้งหลายคล้ายคลุมเครือ<br /><br />แหละนั่นเหมือนติดตันต่อคำตอบ<br />แต่ข้าพเจ้าชมชอบบางความเชื่อ<br />เราอาจหาจุดสมดุลร่วมจุนเจือ<br />ข้อถกเถียงที่เหลือในเนื้อใจ<br /><br />บางเล่ม,บางคน,บางบทสนทนา<br />โต้ตอบตลอดเวลา-ใช่,ไม่ใช่<br />จมลงสู่ห้วงภวังค์ลึก-ข้างใน<br />ข้างนอก-ฝนตกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้...<br /><br /><em><span style="font-size:130%;">นกกระจอกนอกกระจกวกไปกลับ<br />กระโดดเต้นสลับจับกิ่ง,กู่-<br />บางเพลง,หากรู้ฟังยังพรั่งพรู<br />เรานั่งอยู่ภายใน-ไม่ได้ยิน.</span><br /></em><br /><span style="color:#3333ff;">มุมกาแฟร้านนายอินทร์ รามคำแหง, 2540<br />พิมพ์ครั้งแรก เนชั่นสุดสัปดาห์</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36094469-2159751192079831758?l=nopphadon.blogspot.com' alt='' /></div>นพดล ปรางค์ทองhttp://www.blogger.com/profile/18072328379275145445noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-36094469.post-10008646278151673912006-10-17T00:10:00.000+07:002006-11-05T17:26:03.663+07:00<p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/1600/Sad-girl-painting.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/400/Sad-girl-painting.jpg" border="0" /></a></p><div align="center"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div align="left">ฉันเพียงอาคันตุกะ...<br />ผู้ผ่านมาตามวาระในขณะหนึ่ง<br />ไม่มากมายความหมาย ไม่ลึกซึ้ง<br />ใกล้แค่ไหนไปไม่เคยถึง-หัวใจเดินทาง<br /><br />เธออาจเจือเบิกบานด้วยรานร้าว<br />ซ่อนบาดเจ็บเหน็บหนาวในคราวอ้างว้าง<br />แซมเศร้าที่สีหน้าไม่เคยจาง<br />วนเวียนอยู่ระหว่างทางวกวน<br /><br />ฉันดั้นเดินมาประสาหนุ่ม<br />เคยกลัดกลุ้ม, แค้นคับเคยสับสน<br />บางครั้งโดนชักจูงหลงฝูงคน<br />รู้ไหม.....ฉันดั้นด้นค้นหาสิ่งใด<br /><br />หรือเธอรู้…ฉันเองก็ไม่รู้<br />ว่าเราอยู่ระหว่างทางสายไหน ?<br />“คือทางสายบรรทุกหวัง, ระวังไว<br />รักษาใจไม่ให้คว้างแทบทางเดิน”<br /><br />ใช่ไหม.....หรือไม่ใช่.....<br />โลกไม่เพียงกำนัลด้วยสรรเสริญ<br />หากมีร้ายระยำให้ย่ำเผชิญ<br />มีทั้งเกินทั้งขาด- เหนือคาดเดา<br /><br />ทั้งนั้น......<br />เธอฉันจึงมีวันเงียบ, เหงา, เศร้า<br />วันที่เห็นฟ้าทั่วฟ้าทาสีเทา<br />ขณะเช้าคลี่คลายมาหลายเพลา<br /><br />.....................<br /><br />ทลายลงเถิด, ความทรงจำเจ็บช้ำซ้ำซาก<br />มาชมฉากสุนทรียะอมตะค่า<br />มารู้สึกสุขลึกล้ำโดยธรรมดา<br />ซึ่งทุกผู้แสวงหา- พากันผ่านไป<br /><br />ผ่านไปสู่ฤดูที่กู่ไม่กลับ<br />มีตำนานแตกดับจนนับไม่ไหว<br />วิ่งหา- อารยธรรมทับ, ย่อยยับดวงใจ<br />เคยพบ, เคยพอมีหรือไม่- ในตำนาน<br /><br />แท้,เธอหรือฉันก็ล้วนอาคันตุกะ<br />มีอยู่, เพียงหิ่งห้อยขณะกะพริบผ่าน<br />เป็นอยู่, ดังละอองไร้น้ำหนักธุลีจักรวาล<br />ซึ่งมิอาจทัดทานกระแสกาลเวลา<br /><br />ผ่านมาแล้วก็ไป, แม่น้ำไม่ไหลกลับ<br />บนฝั่ง, ใครนั่งหลับ-ฝันผวา<br />ในมืด, รอ- เช้าชื่นบานตระการตา<br />เถิดเธอผู้แสวงหา- รักษาหัวใจ</div><div align="left"> </div><div align="left"></div><div align="left"><span style="color:#ff9900;">บ้านสวนดอก : เชียงใหม่, ๒๕๓๙</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36094469-1000864627815167391?l=nopphadon.blogspot.com' alt='' /></div>นพดล ปรางค์ทองhttp://www.blogger.com/profile/18072328379275145445noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-36094469.post-5675029894827362542006-10-16T23:40:00.000+07:002006-11-05T17:28:18.019+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/1600/butterfly.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/320/butterfly.0.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div>ผ่านทางมาพบเมื่อพลบค่ำ<br />ในระยะที่เท้าย่ำแรงถั่งโถม<br />แสงหม่นลำสุดท้ายฉายประโลม<br />มโหรีโหมโรง-มรณกรรม<br /><br />งามเคยงามทุกสีปีกผีเสื้อ<br />มาหมองหม่นซีดจางเมื่อคว้างคว่ำ<br />เงื้อมเงาแห่งราตรีมีเงื่อนงำ<br />ให้ร่างงามถูกย้ำเป็นตำนาน<br /><br /><br /><br />ปีกบางพาเจ้าบินจากถิ่นไหน<br />จุดหมายอยู่แห่งใดในหย่อมย่าน<br />หลงทางบ้างไหมกับมายาการ<br />หรือเพียงผ่านทางมา-เพื่อจะรู้<br /><br />เพื่อรู้ว่า...โลกนี้มีหลายด้าน<br />เกินกำหนดปรากฏการณ์ทุกนาน,ครู่<br />ที่คอยเร้าวิญญาณ ณ บานประตู<br />คือชื่นกลิ่น,บานอยู่-มวลดอกไม้<br /><br />สะพรั่งบานเต็มลานอุทยานฝัน<br />แสงวันเอยเคยเย้าอยู่พราวไหว<br />ผุดพร่างและผลิค่าเต็มตาใจ<br />จูบแผ่วอยากฝากให้ทุกดอกโดน<br /><br />จึงที่นั่น,ชั่วปีกหนึ่งมาถึงที่นี่<br />เพื่อรู้หวานไม่ได้ดีกว่าที่โน่น<br />เพื่ออีกหวังสู้ทุ่งฝันอันไกลโพ้น<br />แม้โชกโชนเกิด,ตายมิอาจได้พบ<br /><br />ที่ปีกเคยบินว่อนจึงเปล่าว่าง<br />ที่สุดนอนทอดร่างอย่างสงบ<br />จินตภาพแห่งดอกไม้ลบ,ไม่ลบ<br />ขณะเคลื่อนแห่งคืนพลบ-ข้าขบคิด<br /><br />ลมรี่มาริกริกพอพลิกร่าง<br />เบาปีกบางถูกฉีกอย่างต่อไม่ติด<br />แต่หวังคงยืนค่ากว่าชีวิต<br />ภารกิจวิญญาณยาวนานนัก<br /><br />งามเคยงามทุกสีปีกผีเสื้อ<br />ลายเส้นเรื่อสีโศกอันโลกสลัก<br />เพียงเกสร,สายลมเห่บ่มฟัก<br />ทีละวรรค ทุกวรรคจึงมีชีวิต.<br /></div><div><span style="color:#ff9900;">มหานคร : กันยายน, ๒๕๓๘</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36094469-567502989482736254?l=nopphadon.blogspot.com' alt='' /></div>นพดล ปรางค์ทองhttp://www.blogger.com/profile/18072328379275145445noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-36094469.post-1160965406775519282006-10-16T09:14:00.000+07:002006-10-16T12:08:49.649+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/1600/d-orsay-clock.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/517/4406/320/d-orsay-clock.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />บางเวลาช้าเกินไปในบางเวลา<br />กว่าโบราณจะว่างาก็ไหม้<br />เที่ยวสุดท้ายคือด่วนขบวนรถไฟ<br />นิจจา...เราตื่นสายเกินไปในบางเช้า<br /><br />บางเวลาเร็วเกินไปในบางเวลา<br />ชั่วขณะกะพริบตาเร็วไม่เท่า<br />ปัจจุบันเหมือนไม่มีอยู่ที่เรา<br />โลกหมุนในวงโคจรเก่าเราตามไม่ทัน<br /><br />บางเวลาดีเกินไปในบางเวลา<br />ปานลัดผ่านไปโลกหน้าเสวยสวรรค์<br />มหาอาณาจักรักสถิตนิจนิรันดร์<br />แท้เยื่อบางบางคั่นโลกันตร์นรก<br /><br />บางเวลาชั่วเกินไปในบางเวลา<br />มัจจุราชกี่พันหน้ารึน่าวิตก<br />เหตุผลมีเป็นสิบอาจหยิบยก<br />เถอะ! มีเวลาจะวกไปอีกทาง<br /><br />บางเวลา - เราอยากเหนือกาลเวลา<br />กระดิกเข็มนาฬิกาให้วนว่าง<br />หมายแห่งวัน , ปี , เดือน ลบเลือนลาง<br />เราแค่อยากปล่อยวางบ้าง - บางเวลา</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36094469-116096540677551928?l=nopphadon.blogspot.com' alt='' /></div>นพดล ปรางค์ทองhttp://www.blogger.com/profile/18072328379275145445noreply@blogger.com5